گيس گلابتون

خوب، امروز هم روز خداحافظی از یک دوست دیگه بود. یکی دیگه از دوستانم هم فرار مغزها کرد و رفت به دیار غربت. رفت که ۴-۵ سال دیگه با مدرک دکتراش برگرده همینجا. حالا دیگه رسما به جز یکی دوتا از دوستام، از خیل بقیه دوستای دور و نزدیک کس دیگری ایران نمونده. اقلا تو […]

خوشبختانه به خاطر شغل مادرم، این شانس رو دارم که با معلمهای دوره ابتدایی ام کماکان دمخور باشم و البته در معرض قربون صدقه های مکرر و دعای خیر دائمی اونها. گاهی توی مجالسمون، هر پنج تا سر اینکه شاگرد کدومشون بودم دعوای صوری راه می انداختند و من هم کیف دنیا رو می کردم!
همشون […]

بعد از گذروندن چند روز طاقت فرسا، امروز یک روز بدون وظیفه است. یک روز بدون تعهد، یک روز آزاد. گاهی از این روزها توی زندگی آدم ها نیازه تا از عادات و وابستگی هاشون جدا بشند و بتونند خودشون رو از بالا نظاره کنند. در این صورته که می تونند خلق و خوی نادرست، […]

تجربه نشون داده که زمانی که خیلی آرومم نه خوب می تونم نقاشی کنم و نه اینکه خوب کد بزنم. در اون رمان فکر می کنم مشکلاتی وجود دارند اما من ازشون بی خبرم.بر عکس یکی از بهترین کدهای طول عمرم رو در پرالتهاب ترین روز تمام عمرم نوشتم.
آدمی همینه دیگه، در بدر دنبال آرامش […]

کتاب “عطر سنبل، عطر یاس” جزو پر فروش ترین کتابهایی (هم در ایران و هم در امریکا) است که توسط یک نویسنده ایرانی ساکن در امریکا نوشته شده. موضوع این پست نوشتن در باره این کتاب نیست، در مورد این کتاب همین رو بگم که چاپ دهم این کتاب هم تموم شده و من نتونستم […]

بالاخره دلم اومد یه پست مرتبط با اسم و آدرس و اصل وبلاگ بنویسم. و تصمیم دارم هر از گاهی به جای اینکه از خودم و جامعه ام بنویسم کمی هم گریز بزنم به مباحث نقاشی.
زمانی که تو آمار وبلاگ می بینم که پستهای مرتبط با نقاشی توی این وبلاگ از گوگل چقدر لینک داده […]

استاد مرتضی ممیز متولد هزار و سیصد پانزده در تهران است. در سال ۱۳۴۴ با عنوان دانشجوی ممتاز از دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران فارغ‌التحصیل شد. وی بانی رشته‌ی گرافیک این دانشکده و از سال ۱۳۴۷ مدرس آن بود. همچنین داراي گواهينامه طراحي غرفه و ويترين و معماري داخلي از مدرسه عالي هنرهاي تزئيني پاريس […]

در قرن نوزدهم و بعد از اختراع دوربین عکاسی، برخی نقاشان از برخورد واقع گرایانه با دنیای اطراف رو گردانده و به سوی روش های دیگری برای خلق آثار هنری خود متمایل شدند. این روند طی سال های ۱۸۷۴ تا ۱۸۸۶ در نمایشگاه های نقاشی گروهی از هنرمندان مشهود بود. این گروه از نقاشان شیوه […]

درک من از دنیای کلاسیک، دنیایی متمایل به تعادل و تقارن است. در زمانه ی کلاسیک (دنیای قدیم، دنیایی که به فراموشی سپرده شده) مردم گرایش بسیار زیادی به تقارن در امور سمعی یا بصری داشتند. تقارن چیزی است که به انسان حس آرامش می دهد، و موظف است تا به نیابت هنرمند، اعتماد ناخودآگاه […]

…
«لئوناردو داوینچی موقع کشیدن این تابلو [شام آخر]، دچار مشکل بزرگی شد: می بایست نیکی را به شکل عیسا، و بدی را به شکل یهودا – یکی از یاران عیسا که هنگام شام تصمیم گرفت به او خیانت کند- تصویر می کرد. کار را نیمه تمام رها کرد تا مدل های آرمانی اش را […]