و البت دلم سوخت به خاطر این نقاشایی که زیر دست وزارت ارشاد وقت تلف می کنن.

- – -

استاد اولم یک همچین کسی بود. توی کلاسش که می نشستیم اغلب یه آهنگی چیزی هم پخش می شد. چند تا از بچه های خوشحال مسئول آوردن نوار و عوض کردنش بودند. طفلکا یه وقتایی ذوق به خرج می دادن سلن دیون می ذاشتن، این استاد ما هم هی می رفت هی می اومد صدای این ضبط صوت رو کم می کرد تا اینکه یه وقت می شد دیگه هیچی نمی شنیدی!

بچه بودیم بابا … فسقل قد نخود