مژگان دختر شجریان برای با اول توی اجراهای پدرش شرکت کرده بود و سه تار می زد. دو ساز جدید ساخته خود شجریان توی این سری کنسرت معرفی شد، یکی از خونواده سنتور و یکی از خونواده کمونچه به اسم صراحی که قبلا گفته بودم.

توضیح اینه که اولین فیلمیه که با گوشی جدیدم گرفتم. دم در سالن اجرا دوربینا رو می گرفتن اما شانسور بودم که  صبح همون روز گوشیمو عوض کردم و یک دوربین مجهز به تلفن همراه خریدم (بالاخره خلاص شدید از دست اون نوکیاهه!).

آخر کنسرت، اون زمانی که گروه از جاش بلند شد تا از روی سن بره، ملت فریاد زدن «مرغ سحر!»، «استاد مرغ سحر!»، و گروه هم که انگار اولین بارشه با یه همچین اشتیاقی روبرو شده «مرغ سحر» رو اجرا می کنه (شاید خبر نداره بعضی ها فقط به خاطر این مرغ سحر آخرش نشستن تو سالن، مثل آقایی که کنار برادرم نشسته بود و ازش خواسته بود «سر مرغ سحر بیدارش کنه»!)

همون موقع خیلی ها با دوربین موبایل شروع کردن به فیلم گرفتن و بعضی شونم رفتن اون جلوی جلو و خلاصه کیفیت فیلمشون حتما خیلی بهتر شد. خواهرم پیشنهاد داد که من هم تست کنم؛ و من هم ناشیانه تلاش خودمو کردم و شد این… دیگه گشتن دنبال دکمه رکورد و ناواردی به منوی سونی اریکسونو و اینا این شد که اولش رو از دست دادم ولی همش همین بود که رنگی تعریفش کردم.

 - – -

 پی نویس: امروز تو خونه کلی خوشحال بودن که من می خندیدم! فکر کنم هر ۲۵ سال یکبار کنتور آدمیزاد صفر بشه!

ریچارد رایت هم مرد.

یه روزی فکر می کردم اگر راجر واترز بمیره چی می شه! بدتر از اون گیلمور!

شاید امثال صادق هدایت کم باشند و نادر که زمانی که اطرافشون رو پر از غبار سیاه در بر گرفته دست به خلاقیت بزنند و معجزه ای به نام بوف کور رو خلق کنند. (خوب من در مورد شخصیت هدایت قطعا نظر می دم که آدم افسرده ای بوده، اگر کسی شک داره می تونم بهش نوبت ویزیت بدم!)

- – -

یکی دیگه از این دسته خلاقیت ها، کارهای گروه محبوب منه، یعنی Evanescence. متاسفانه کارهای این گروه بسیار قوی رو هم به دلیل بالا دیگه نمی تونم گوش بدم. با اینکه در نوع خودشون شاهکارند.

- – -

فعلا فقط این خانم! D: