- به سینما فلسطین می گفتن سینما اسرائیل

- فلسطین؟؟؟ مگه با سنگم می شه جنگید، بابا خلن!

این بحثا چنان تهاجمی و به اصلاح crisp بود که تو موقعیت پیدا نمی کردی که بگی بابا داری زور می گی!

- – -

آخرای جنگ ۳۳ روزه مکه بودم، اخبار عصر تلویزیون هتل گزارش می داد و من با عربی دست و پا شکسته ام حدس می زدم که حماس برده. با بابا که حرف می زدم خبرای دقیق رو بهم می رسوند. مطمئن می شدم. برام مهم نبود چه جوری، فقط اینکه برده. حالا حماس چقدر مقصر بود بماند. اونموقع خیلی حالیم نبود.

الان دیگه دنبال نمی کنم. وقتی کاری نمی تونم بکنم، دیگه دنبال نمی کنم. ازش فرار می کنم. از تناقض متنفرم. از اون مردکه اواخواهر متنفرم که تو صدای امریکا از “اسرائیل مظلوم” دفاع می کنه که: به ما چه، ما از قبل اعلام می کنیم که می خوایم فلان جا رو بزنیم، این فلسطینی ها یه چیزی شون هست همون موقع می آن جمع می شند همون جا که وقتی ما زدیمشون آمار تلفاتشون زیاد شه…

- – -

شکر خدا رو، که دیگه طرفداری از اسرائیل مد نیست. دیگه شاهد جنایت لفظی نیستیم.

بلکم فهیمیدیم چه جوری سی سال شون رو ماست مالی می کنند.

کاش که اسکن پوسترش هم بود، می گذاشتم اینجا. خیلی واسه خودش پوستره! طلاکوب با گرافیک قوی.

- – -

گاهی که با گارد با موضوعی برخورد می کنیم مانع از این می شه تا از تجمل خیلی چیزها لذت ببریم، نمونه اش همین پوستره.

تجمل کلن به همین درد می خوره، که طرفت رو به هر قیمت مجاب کنی.

شاید عکسشو گرفتم گذاشتم اینجا.

نتیجه ی توقع زیاد هم این می شه که یک نخ دور یک مشت آدم گره می زنیم و اسمشون رو می گذاریم اصلاح طلب و بحث می کنیم سر اینکه بهشون رای بدیم یا ندیم … این در حالیه که اگر ما خواهان اصلاحات هستیم پس ما هم اصلاح طلبیم و مشمول جنبشی به اسم «جنبش اصلاح طلبی». یعنی اگر من خواهان دموکراسیم باید یک سری اصولی رو رعایت کنم که زمینه دموکراسی فراهم شه. حتی در حیطه زندگی شخصی ام. اما متاسفانه ما ملتی هستیم که بر فرض مثال اگر امروز پودر ماشین لباسشویی گرون شد ۱۰ تا بیشتر می خریم و احتکار می کنیم که مبادا فردا گرون تر نشه. این قصه ماست.

- – -

طی چند سال اخیر قشر بیشتری از مردم به زیرخط فقر هول داده شدند. برای این مردم کشف حقیقت مثلا قتل های دهه شصت چقدر ازش داره؟  یا برای من دانشجو که هرکجای دنیا که برم «انگ» ایرانی بودن همراهه، انگار نه انگار که یک پا نواده کوروش کبیرم.

خلاصه طرح این مسائل و بیرون کشیدن مرده ها از قبر جز یک بازی مطبوعاتی جذاب نیست. ذهن آدمی اجازه پرواز به دور دست ها رو داره اما آیا عرصه عمل هم به همین اندازه وسیعه؟

- – -

پیش از انتخابات مجلس هشتم انجمن اسلامی شریف طبق روال اون زمان که سخنران دعوت می کرد اینبار دکتر الهه کولایی رو برای پرسش و پاسخ دعوت کرده بود، من که از جلوی در انجمن رد می شدم  رفتم تو که ببینم چه خبره. داخل انجمن کیپ تا کیپ آدم نشسته بود و من مجبور شدم مثل خیلیای دیگه بنشینم کف زمین. ولی متاسفانه از بین این همه آدم دراز و کوتاه، یک نفر نبود که یک سوال حسابی از کولایی در مورد انتخابات داشته باشه. شاید بهترین سوالی که پرسیده شد این بود که چرا از سازمان ملل تقاضا نمی کنید به انتخابات نظارت داشته باشه، که همون پیشنهاد نهضت آزادی بود و اون بنده خدا براش سوال شده بود که واقعا چرا!؟

من بهترین سوالاتی که من نظرم رسید و این بود که چطور می خواید بهتون رای بدیم در حالیکه نمک خوردید و نمکدون شکستید. چیزی ننوشتید تا بگید که چه کردید و چه نکردید. در اصل چرا ملت رو نفهم حساب کردید. شاید من هم توی اون جلسه با کولایی همون رفتاری رو کردم که امروز خیلی ها یک طرفه با این جماعت می کنند. پشت هم انتقاد می کردم با این فرض که جوابی برای گفتن وجود نداره. اعتقادم بر این بود که محقم نسبت به سین جیم های حتی بدتر از این. و بدترین گله ام هم این بود که چرا این جماعت طرفدارانشون رو متوقع کردند تا اینطرف و اونطرف دنیا ازشون انتظار داشته باشند که اجی مجی لاترجی، معجزه کنند.

جواب هایی که شنیدم از نظر خودم قانع کننده نبود اما تنها چیزی که قانعم کرد این بود که امروز پشیمونند از کارهایی که «نکردند»؛ از مطبوعاتی که چاپ نشد؛ از دیدارهای مردمی که برگزار نشد و از جلسات پرسش و پاسخی که ربطی به انتخابات نداشت. و چیز بیشتری که دستگیرم شد این بود که این جماعت یک سری اهل درس و دانشگاهند تحصیل کرده فرنگ، قرارداد اجتماعی رو از بر کردند و در کنارش صحیفه امام. می دونند که اقلیتی وجود داره که ازشون حمایت می کنه ولی خودشون رو ملزم به حفظ منافع اون اقلیت نمی دونند چون فکر می کنند که در هر صورت کار درستی انجام می دند. وقتی که ازشون پرسیدم چرا مثلا یک ایدئولوژی ای چیزی سر هم نکردند که مثل توده ای ها طرفدار سینه چاک داشته باشند، جواب شنیدم که ایدئولوژی ما همونیه که باهاش انقلاب کردیم.

بنابراین اگر احساس می کنیم که در مواجهه با جماعت اصلاح طلب با شاگردان دنیس دیدروی فقید سر و کار داریم سخت در اشتباهیم.

خیلی ها از خاتمی متنفرند چون به احساساتشون پاسخ مثبت نداد. خوشحال می شم که امروز رو با چهار سال پیش مقایسه کنند و ببینند اگر اون روز حق داشتند بر علیه اش فحش بدند امروز آیا می تونند اون تجربه رو تکرار کنند یا نه.

- – -

نتیجه اینکه این جماعت چه خوبند چه بدند چه متوسط، اصلاح طلب ها در این قحط الرجال اگر بهترین گزینه نباشند تنها گزینه اند.

- – -

بی شک خاتمی جزو این دسته از آدم هاست*. امروز همه مشتاق حضورش هستند. احساس خوب دوره ریاست جمهوری اش رو به یاد دارند و امیدوارند که یکبار دیگه فرصت پیش بیاد تا دوباره بتونند اون دوره رو تجربه کنند، و بعضی هم انگشت حسرت می گزند که چرا قدر اون دوره رو ندونستند.

و من به شخصه خوشحالم که دوره دانشجوییم رو در اون دوره گذروندم و اتفاقات اون دوره رو دیدم تا امروز بتونم این دو دوره رو مقایسه کنم.

استقبال از خاتمی، نمایشگاه کتاب ۸۷

شاید اگر توی دوره خاتمی اگر حتی سه بار در روز هم برق می رفت یا توی زمستون گاز ملت قطع می شد انقدر احساس خطر و استیصال نمی کردیم تا توی این دوره. شاید چون الان حس می کنیم که اگر دردسرهای دولت رو به جون بخریم کلاه گشادی سرمون رفته و اون موقع نه.

درسته که نه ما ملت دوازده سال پیش هستیم و نه دنیا دنیای اون موقع است و شاید توقع بیجاییه اگر بخوایم یک بار دیگه احساس آدمیت کنیم، بگیر و ببندهای اجتماعی کمتر بشه و کمتر تحقیر بشیم. درسته که مدتهاست عادت کردیم منتظر خبرهای بد باشیم، اما بهتره با این نوع انتظار تحمیلی، اتفاقات خوب رو دست نیافتنی نکنیم.

یکی از علل شکست، دست کم گرفتن حریفه. حریف کوچک باشه یا بزرگ، اگر حریفه باید روش عمل و مبارزه اش رو شناخت و در تصمیم گیری لحاظش کرد.

شاید راسا الان وقت دیدن کم و کاستی های دولت خاتمی نیست. اشتباهه که فرض کنیم آدم ها ثابتند و تغییر ناپذیر. اشتباهه که مدتی کسی رو بپرستیم ولی مدتی بعد اون رو از عرش به فرش بیاریم.

گاهی حریف تمام امید طرف مقابل رو ازش می گیره و محترمانه خودش رو به عنوان تنها گزینه معرفی می کنه. بهتره به این مساله دامن نزنیم.

- – -

مرتبط:

• یاری دات آی آر

- – -

* اشاره به این دو بیت از خود محمد خاتمی:

هر که ما را یاد کرد ایزد مر او را یاد باد / هر که ما را خوار کرد از عمر بر خوردار باد
هر که اندر ره ما خاری فکند از دشمنی / هر گلی کز باغ وصلش بشکفد بی خار باد

In 2 hours all of the Gaza Strip will sink into darkness completely

Sunday 20 January 2008

I am writing to let you know that in less than 2 hours the last turbine of the Gaza Strip’s only power plant will stop working. The fuel for the power plant fuel will run out in 2 hours.

I hurried to recharge my laptop and my mobile and to wash the clothes. I checked my candles and rechargeable lights !!!!!! I telephoned Al-Awda hospital and was really panicked to learn that we have only have enough fuel for 4 days for the electrical generator!!!!! What more details shall I give?

No electricity leads to no pumped fresh water and no proper sewage system which in turn leads to more diseases and more needs for different surgical operations. But after 4 days no emergency operations can be conducted in our hospitals.

Israel sealed the Gaza Strip completely and strictly on Friday. Even the UN food supplies are not allowed to enter Gaza. 80% of the population at the moment depends on the UN aid and different international aid agencies. The UN staff are also not allowed to leave or enter Gaza. And while Israel is sealing the Gaza Strip it is at the same time intensifying air raids and military ground operations against Gaza. In the last few days 37 people were killed and 120 were injured. Most of them are civilians. It is a desperate attempt to stop the rockets from Gaza against the Israeli villages where the Israeli citizens are complaining of panic attacks. This response with such overreacted operations against Gaza is unjustified. The cutting off of power and fuel is frank collective punishment.

I AM WRITING TO TELL YOU PLEASE DO SOMETHING FOR US IN GAZA

1.5 million of Gaza are dying slowly. They need your help and support. Tell the world that Israel’s search for peace and security will not be achieved by this collective punishment against us.

داشتم دنبال عکس های غزه می گشتم که این وبلاگ رو دیدم و خیلی متاثر شدم. تصور اینکه آدمی داره خورد خورد به سمت مرگ می ره هم سخته چه برسه به اینکه این همه آدم بخوان باهاش روبرو بشن!