من خیلی خسته ام! یه مدتی نیستم. باید برای کار جدیدم آماده بشم. تدریس آسون نیست.
مرسی از حمایت هاتون.

فردا مصاحبه دارم، باید فیل هوا کنم. یعنی ضمانت بدم که می تونم فیله رو هوا کنم. خدا بخیر کناد.

مرسی از سمیر گل که اومد سر دفاعم.

ببخشینا: ولی پیله نکنیم به یه نفر آدم. وقتی طرف داره اذیتمون می کنه کاری به کارش نداشته باشیم. خودش خوب می شه. حالا منم یا دوست یک سال پیش من یا اون بلاگر خل و چلی که یک ساله پست به پست من می نویسه، که وقتی می خونمش حس می کنم یکی گذاشته دنبالم! عجب آدمایی پیدا می شن.

خوب از همینجا می تونم بگم نه تنها می بینمت و حست می کنم، بلکه باید بگم نقش مهمی در گرفتاری های یک سال اخیر من داشتی! یعنی دیگه شاهکاری، از این بیش تر دیگه امکان نداشت یه نفر توجه منو به خودش جلب کنه.

و البته از اون کسی که پشت سر نوشته های توه و هم من می شناسمش و هم تو هم انتظار خیلی بیشتر از اینو داشتم. انتظار داشتم انقدر تحت تاثیر رفتارای خرکی یک آدمی که پنج سال از خودش کوچکتره و تجربه زندگی هم نداره نباشه. والا تایید گرفتن از دیگرون به هر قیمتی نمی ارزه!

- – -

من دفاعمو کردم، الان حالم خیلی بهتره، گفتم از تنها مدیای موجود برای فحش و فضیحت دادن استفاده حداکثر کنم!

حوصله ارائه دادن واسه خودمو ندارم، نشستم برای خودم شنگول و منگول می خونم.

یه کشف جدید داشتم، به اون دهن کجی معروف نایک یا همون نایکی ما ایرانی های خوشمزه می گن swoosh. به قول ویکی پدیا:

It is among the most easily recognized brand logos in the world.

ای کاش مقاله ام پذیرفته شه.

کنفرانس گردن کلفته یادتونه؟ امریکا بود، فلوریدا، میامی. ریجکت شد مقاله ام، از بس که می بایست anonymously فرستاده بشه و من اسم نوشته بودم بالاش. هول هولی بود دیگه عیب نداره فک کنم.

مایکل جکسون در یک قدمی مرگ! برای سلامتی اش دعا کنیم. (یاد دیوارای سال ۶۸ و چند سال بعدش می افتم).

- – -

بچه تر بودم حدودا تا نه سالگی شعر می گفتم، از اون موقع دچار کمبود قافیه شدم و شعر گفتن رو گذاشتم کنار. تا قبلش تو مدرسه پارتی ام کلفت بود و امروز که شعر می گفتم به مامانم می سپردم که به ناظممون بگه من فردا یه شعر دارم که سر صف بخونم! جلو روی هزار نفر بچه ی مظلوم که گوشم می کردن!

این کمبود قافیه یا حس زیاده خواهی من بالاخره لجم رو در آورد و از نظر خودم اینجوری که پیش می رم یک شاعر به درد نخور می شم که باید در به در دنبال قافیه بگرده. شخصیت خودمو حفظ کردم و خودم گذاشتمش کنار. فکرشو نمی کردم امشبی یک بیت شعر حرفه ای به ذهن من خطور کنه که قافیه دومشم از اسامی خداوند باشه.

مضمونش عاریه بود از یکی از حکایت های کوئلیو توی کتاب مکتوب، که می گه در زمان تغییر صرفا به کاستی هامون نگاه می کنیم، چه خوبه که به موفقیت هامون هم نگاه کنیم، این از مصرع اول. مصرع دومش هم این بود که به اونی که بالای سرمون هست هم تکیه کنیم.

خوب من الان به شدت احساس خود بیش مولانا بینی دارم. خیلی به خودم احترام می گذارم و سعی می کنم اون آدم شعر گریز شعر نخون که از ادبیات به شدت فراری بود رو متنبه کنم.

- – -

نمای تهران، طبقه پنجم دانشگاه تربیت مدرس. دانشکده فنی مهندسی.

ما حصل انتظار سه ساعته برای دیدن استادی که از قضا استاد ممتحن من باشه.  البته بازم نشد ببینمش. تا بحال تنها اثری که ازش سِنس شده یک بار پشت تلفن بوده اونم بعد شناختن من بی مقدمه گفت : «خانم شما به من ایمیل نزدی!» انگاری استادم بهش گفته که فلانی بهت ایمیل زده و جواب ندادی.

… خیلی خوب بابا دعوا نداره! فعلا هر چی شما بگی!

ولی من ایمیل زدم!

- – -

خدا پدر و مادر هر آن کسی که ایمیل زود جواب می ده رو بیامرزه. این یکی از خصلتای خوب استاد راهنمامه. هرگز معطلش نموندم، چه اینجا بود چه یک ماه تابستون که هیچ استادی تهران نمی مونه، چه شونصد ماهی که برای فرصت مطالعاتی رفته بود جاپن.

یه وقت هم یک نفر تصمیم می گیره بغض چندین و چند ساله ات رو بشکنه. بازهم بی مزد و منت.

این چیزها در چارچوب آداب اجتماعی نمی گنجه. چون اصولا باید راست بری و راست بیای تا مقصر ناکامی های کسی نشی.

مرسی از همه آدم های مصممی که از این جمله آخری نترسیدند.

- – -

یک هفته پر کار. تزم رو باید تموم کنم. دو تا مقاله بنویسم که یکی اش انگلیشه. کلی امضا از اینور و اونور جمع کنم.

استادم همدردی می کنه:

فارسی اش می شه خدا بیامرزدت.

می گم نه

با تعجب می پرسه: پس چی؟ این همه کتاب تاریخ رو می نویسن که تو بخونی و ازش عبرت بگیری! (کلن بابا همیشه نگران کتاب خون نشدن من هست و متاسفانه من تا چندی پیش کتاب تاریخ نمی خوندم بنابراین کتاب نخون بودم. بگو کی نگران من نیست؟)

- – -

نتیجتا از تاریخ فقط می شه عبرت گرفت. و یکی از عبرتایی که من از تاریخ گرفتم این بوده:

اروپا ۶۰ سال پیش دو دسته شد، متحدین و متفقین. با هم جنگیدن زدن همدیگه رو کشتن و آخر سر همه این دعواها امریکا شد امریکا. اگه باور داشتن که امریکایی وجود داره هرگز دو دسته می شدند؟

۱۹۸۹ دیوار برلن فرو ریخت. با وجود بچه گی ام تمام صحنه هاش رو که از تلویزیون پخش می شد یادمه. اون لگدهای محکمی که به دیواره می زدن تا بریزه، هیچ وقت یادم نمی ره. (فکر کنم مال زیر ۱۲ سال نبود که من اینقدر خوب یادمه!)

خلاصه اروپا اتحادیه شد، ویزای شینگن در اومد. واحد پولشون یکی شد، و حتی الان از طریق مترو به هم وصلند. چون فهمیدن که امریکایی هم می تونه وجود داشته باشه.

(البته امریکا هم تا حالا فکر نمی کرد احمدی نژادی هم وجود داشته باشه که تا پای جان همه شهروندای کشورش بایسته!)

- – -

و اینطوری بهتر دیدم عین یه بچه مثبت خوب تو زندگیم از این نتیجه گیری استفاده کنم.

 بالاخره می میری*

خب، می بینم که حسابی به خودت می رسی
از خودت مراقبت می کنی.
نیازهایت را برآورده می کنی.
خوب گوش می دی یا می خونی، درباره ی رژیم غذایی،
تغذیه، خواب و سم زدایی از بدن،
همین طور خریدن وسایلی که می گن به دردِ ورزش می خوره.
و گیاهان دارویی برای تجدید قوا، وقتی که آسیب ببینی.
صابون هایی که تن را تمیز می کنن.
افشانه هایی که بوی بد را از بین می برن.
مایعاتی که اسیدها و حشره کش ها را خنثی می کنن.
اضافه وزن ِ مجازبرای افزایش قدرت و اندازه ی عضلات.
زدن آمپولای ایمنی.[واکسن ها]
و خوردن قرصای نیروزا.
اما یادت باشه که بعد از همه ی اینها
بالاخره قصه به پایان می رسه…

میتونی سیگار رو ترک کنی، اما آخر می میری.
دور مواد را خط بکشی، اما آخر می میری.
خود را از خوردن غذاهای چرب و سرخ کردنی منع کنی،
و در سلامت کامل باشی، اما باز می میری.
میگساری هم که نکنی، باز می میری.
دور کارهای خلاف را خط بکشی، باز می میری.
از نوشیدن قهوه صرف نظر کنی و کیفور نشی،
باز می میری، آخرش می میری.
بالاخره می میری،دست آخر می میری.
آخرش می میری.
می تونی نرمش کردن رو از سر بگیری،
اما وقتی موسیقی تموم بشه، می میری.
توی اتومبیل کمربند ایمنی هم ببندی، باز می میری.
از نیکوتین فاصله بگیری، باز می میری.
می تونی ورزش کنی تا چربی های ران هایت آب بشه،
خوش تیپ تر و تودل برو تر می شی، اما باز می میری.
حمام آفتاب هم که نگیری، باز می میری.
می تونی اون بالا، تو آسمون، پی ِ بشقاب پرنده بگردی
شاید اونا تو رو به مریخ ببرن، اما اونجا هم بالاخره می میری.
بالاخره می میری، در نهایت می میری.
آخر، یک زمانی، می میری.
با کفش های ریبوک و نایس و آدیداس
می تونی تو آسمونا سیر کنی، اما اونجا هم بالاخره می میری.
دارو های نیرو بخش هم که بخوری، بالاخره می میری.
روده ات را هم که سالم نگه داری، باز می میری.
می تونی خودت رو منجمد کنی و در زمان معلق بمونی،
اما همین که یَخِت را باز کنن، بالاخره می میری.
می تونی ازدواج کنی، اما باز هم می میری.
به نقطه ی اوج هم که برسی، بالاخره می میری.
می تونی خودت را از شر فشارهای روحی خلاص کنی، استراحت کنی،
آزمایش ایدز، و تست ورزش بدهی،
به غرب، اونجا که هوا آفتابی است و از رطوبت خبری نیست نقل مکان کنی.
و تا صدسال زنده بمانی
اما بالاخره می میری.
سرانجام، در آخر کار می میری.
در نهایت، خواه ناخواه می میری.
پس بهتره حالا که زنده هستی از زندگی لذت ببری
قبل از این که غزل خداحافظی رو بخونی،
چون بالاخره، در آخرکار می میری.

 * پاهای کثیف، شل سیلورستاین، ناشر: کتاب خورشید

جزو موثرترین چیزهایی بود که در زندگی ام خوندم.