جریان از این قرار بود که یک سال پیش از این، با مامانم که رسیدیم دم در مهد کودکمون، من با این جمله معترضه که «مامان من ۳۰۰ ساله هی دارم می رم مهد خسته شدم بریم مدرسه» از زیر بار مهد رفتن شونه خالی کردم و رفتیم مدرسه مامانم. از اون به بعد دیگه مهد نرفتم و کلاس اول رو مستمع آزاد خوندم.

یادمه که اون زمان بهترین دوستم و شاید اولین دوست صمیمی ام یه دخترکی بود به اسم ملودی؛ که همیشه با یه کیف چرم قهوه ای روشن می اومد مدرسه و دختر خیلی آروم و دوست داشتنی ای بود. خیلی دوست دارم الان بدونم چه کار می کنه. فکر کنم اهل سوشال نتورک نیست چون هر چقدر توی نت گشتم دنبالش پیداش نکردم. از اونجا که دنیا خیلی کوچیکه از همین جا می گم «ملودی شاهمرادی» عزیزم، تا مدتها کارت تبریک عیدت رو نگه داشته بودم، امیدوارم که همیشه سالم و سلامت باشی.

- – -

توی مدرسه مامانم پارتی ام بود (از نوع سخت گیرش البته) و برای همین تو کلاس سر اینکه کنار کی بشینم بین بچه های حال و حوصله دارمون دعوا می شد. یه باری هم این دعوای «کجا بشینم» کشیده شد به وسط درس معلممون و من بی هوا و فشنگی رفتم روی میز و از یه نیمکت عقب تر غلط زدم نشستم یه نیکمت جلوتر! فکر کنم صحنه خیلی خنده داری بوده باشه وسط کلاس اما طفلی معلمم از پای تخته فقط یه کوچولو بهم اخم کرد! فقط! اخم موندگاری بوده که هنوز یادمه، ولی خوب پارتی دار بودن هم در این موارد نعمتی بود برا خودش.

خلاصه … سال بعدش شد و دوباره نشستم سر کلاس اول، چون پدرم اعتقاد داشت هر چیزی باید سر جای خودش باشه. اون سال مامانم مدرسه اش رو عوض کرد که به خونه مون نزدیک تر باشه. معلمم هم عوض شد. و دوستام، و ایندفعه ارتباطم رو با اولین دوست اون سالم هنوز که هنوزه حفظ کردم. می شه چیزی در حدود ۲۰ سال!

- – -

زهرا که نوشت منم یاد گذشته هام کردم. شما هم اگه یادش کردید بنویسید.

 فکر می کنم بهتر بود تیتر این پستم رو بگذارم روز چندم از ماه چندم سال ۶۷٫