- – -

من اعتقاد دارم در شرایطی که دو نفر انسانِ در تعامل از حقوق برابر برخوردار نباشند، نه تنها شخص با حقوق کمتر مورد ظلم قرار می گیره و حتی استثمار می شه، بلکه شخص با حقوق بیشتر هم مورد ظلم قرار گرفته، چون وظایف و مسئولیت های مساوی با اون حقوق اطلاق شده بهش بیش از توان «انسانی» اش خواهد بود و این موضوع باعث کمرنگ شدن مسائلی مثل رضایت درونی، «انسانیت» و حتی بروز جامعه ستیزی در هر دو طرف می شه*. این یک مساله بدیهیه. می گم «انسانی» چون انسان ها به نظر من خمیر مایه یکسانی دارند؛ یعنی نیازها و توانایی شون در برآوردن اونها. اما مسائلی مثل فیزیک بدنی، عرف یا مذهب باعث جدا شدن «برخی» حقوق و وظایفشون می شه و نه تمامشون.

اگر توی یک خونواده شرایط طوری باشه که بار مالی بر عهده مرد باشه، طبعا بیشتر تصمیم گیری ها و شاید تربیت بچه ها بر دوش زن خواهد بود. فرض کنیم مرد تمکن مالی بهم بزنه، اما اگر امنیت روانی زن بهم بخوره، اون زن از تصمیم گیری درست سرباز می زنه و اگر هم «فداکاری» کنه و سعی کنه همسر خوب و مادر خوبی باشه (که توی این شرایط خنده داره اما نمونه چنین زنی رو دیده ام)، فشار روانی زیادی بهش وارد خواهد شد. اصولا زن وقتی ازدواج می کنه با این پیش فرض وارد خونه اش نمی شه که استثمار شده، یا اصولا خیلی از زن ها ازدواج نمی کنند برای امرار معاش.

- – -

چند تا نکته تجربی اینکه: ۱٫ خانواده هایی که من دیدم با پدیده تعدد زوجات، مسیر مناسبی رو طی نکردند و از زمان ورود زن جدید، کل زندگی حول محور خوش آیند مرد خانواده گذشته. بچه ها و همسر اول از پشتیبانی مالی زیاد اما روحی کم برخوردار بودند و همین باعث بروز کمبود های روحی و روانی در اون بچه ها شده. این یچه ها متاسفانه همیشه در حسرت زندگی آرومند. این قانون چطور می تونه این احساس رو برای بچه ها تامین کنه؟ ۲٫ هیچ مرد دو زنه ای ندیدم که اعتماد به نفس کافی در روبرو شدن با جامعه داشته باشه؛ چشمهای همیشه ترسو و نگران و مهاجم یکی از اون آقایون مزبور رو دیدم که این حس رو دارم؛ ۳٫به نظرم هر زنی این حق این رو داره که مردش رو مال خودش بدونه.

می گن هیچ قانونی نمی تونه جای صمیمیت زن و مرد رو توی خوانواده بگیره. اگر این صمیمیت وجود نداشته باشه اونوقته که قانون می تونه بین زن و مرد قضاوت کنه. ایرادی که به این لایحه وارد می شه اینجاست که اون معیار عدالت ذکر شده توی این قانون حد و حدودش چقدره و اگر صمیمیت زندگی زیر سوال بره و اون عدالت رعایت نشه، کدوم موضع خونواده زودتر فدا می شه؟ مگر این نیست که خانواده اساس جامعه رو تشکیل می ده چون در اون معیار برخوردها بر اساس عطوفت، بدون تنش و نتیجتا بدون قانونه و قراره «انسان» در اون پرورش داده بشه** و نه چیز دیگری نظیر اون چیزی که کمونیسم در مورد انسان نظر می ده. این لایحه از کدوم خانواده و از کدوم موضع خانواده قراره حمایت کنه؟ و سوال اساسی تر اینکه این لایحه قراره برای کدوم قشر جامعه تصویب بشه؟ امنیت خانواده قراره فدای چه منافعی بشه؟ چرا بهش می گن حمایت از خانواده؟ مگه خانواده مساوی است با مرد خونواده؟

- – -

* مصداق هرکی نازشو بکشی بلای جون خودت و خودش می شه ست! محض توضیح.

** در تعریف پرورش شخصا در مورد رساله «امیل» روسو صحبت می کنم. نه در حد آرمانی ولی تا حد قابل قبول و اجرا.

- – -

پی نویس: لازم به ذکر نیست که اینها دید شخصی بود و در مخالفت باز است!

ماده ۲۵- وزارت امور اقتصادی و دارایی موظف است از مهریه های بالاتر از حد متعارف و غیر منطقی با توجه به وضعیت زوجین و مسایل اقتصادی کشور متناسب با افزایش میزان مهریه به صورت تصاعدی در هنگام ثبت ازدواج مالیات وصول نماید.

- – -

تصویب گران چنین قانونی، فرض کرده اند که جامعه ما متشکل از تعداد کثیری مرد هوسباز و به همون تعداد زنان بی سرپرسته که برای ارتزاق حاضرند دست به خود فروشی بزنند.

تا به حال اگر زنان پایبند خانواده از مسائلی مثل صیغه پنهانی شوهرانشون واهمه داشته اند، امروه روز با این ترس به زندگی مشترکشون ادامه می دهند که شوهر به صورت قانونی زنی رو به عنوان شریک دیگرش وارد زندگی اش کنه. و طبعا اگر از مسائل احساسی قضیه بگذریم (مسائلی که جدا قابل چشم پوشی نیست اما گویا ارزشش در قوانین حاکم بر خانواده روز به روز رو به افوله) مسائل مالی و حقوقی خود زن و فرزندان اول رو تحت تاثیر قرار می ده.

این در حالیه که از چنین زنی انتظار می ره که در محیطی سراسر عشق و محبت و آرامش فرزندانی رو به جامعه تحویل بده که از تربیت اخلاقی و عاطفی مناسب برخوردار باشند. البته این فقط در صورتی است که زن رو صرفا در حد ماشین تولید بچه تنزل بدیم و حقوق و وظایف دیگری رو برای اون زن در نظر نگیریم.

در جامعه ای که درصد بالایی از شرکت کنندگان کنکور رو دختران تشکیل می دهند، قوانین باید به شیوه ای تصویب بشه که زن رو به عنوان نیمه آگاه جامعه قبول داشته باند و سوای فوایدی که این زن درخدمت به پیشرفت جامعه اش داره، به روح و احساس اون زن اهمیت داده بشه. اما مثل اینکه از نظر قانونگذاران، سخت ترین چیز در این جامعه کنترل قوه جنسی مردانه است که آرام آرام داره تمامی قوانین حاکم بر خانواده و حتی اخلاق رو تحت تاثیر قرار می ده. و این موضوع تبدیل شده به بزرگترین دغدغه vئیس جمهور و کابینه اش، ریاست مجلس و و کلیه کسانی که قوانین اسلامی رو از روی کتب صدر اسلام طوطیوار از بر می کنند.

من با این حرف موافق نیستم که این قانون به نفع مرد هاست، چون مردان آگاه که خودشون رو از لحاظ اخلاقی در درجه معقولی می بینند نسبت به روند حاکم بر تصویب این لوایح – که آرام آرام مرد رو به هوسرانی و زن رو تحقیر و به عقب نشینی به سنگر نا امن خانه توصیه می کنه – ساکت نمی نشینند.

پی نویس: در موقع نوشتن این پست، زندگی به هدر رفته زنی جلوی چشمم می اومد که با فداکاری هاش شوهرش رو در میدون ۸ ساله جنگ حمایت کرد، حتی تا جایی پیش رفت که برای حفط ناموس مرد، این زن رو می خواستند به کارون بیاندازند تا اسیر نیروهای بعثی نشه. در این شرایط ۴ بچه رو تربیت کرد که روح و جسم هر کدوم از این بچه ها به دلیلی متاثر از جنگ بود و .. این مرد در اوج ناسپاسی چند سال پیش همسر مجدد اختیار (صیغه) کرد و این زن رو با ۴ بچه که در سنین بحرانی قرار داشتند تنها گذاشت.

پیوست ها:

• متن کامل “لایحه حمایت خانواده”
• حرمسراهای قانونی – به قلم فریبا داوودی مهاجر – روز آنلاین (متن فیییلتر نشده)
• شیرین عبادی: اگر مجلس لایحه حمایت از خانواده را از دستور کار خارج نکند، ما زنان مقابل مجلس می رویم – سایت رسمی کمپین یک میلیون امضا
• واکاوی‌لایحه‌حمایت ازخانواده – رییس مجتمع قضایی خانواده: لایحه ازحقوق زنان حمایت می‌کند – ایرنا
• مردی که زنش را فتح کرد – دوم دام دات کام
• شلوارهای تکراری قانون – دوم دام دات کام