- – -

چینی هایی که من در زندگانیم دیدم دوتا از تکنیسین های شرکت مخابرات بودند، تکنیسین های صادراتی مربوط به هواوی های معروف چین. حدودن دو سال پیش بود، اون زمان خواهرم و یکی دیگه از کارشناسهای مخابرات مسئول روترهای استان تهران بودند و به اصطلاح پسوردشون رو داشتند و این تکنیسین های چینی طبعا نه. یه بار که رفتم شرکتشون این دوتا رو دیدم که پشت روترها نشسته اند و سرشون تو کار خودشونه. یکی از این چینی ها (که «جو» صداش می کردند و انگار اسم اصلی اش برای ماها قابل تلفظ نیست) از خواهرم خواست که پسورد بزنه و من هم از این فرصت استفاده کردم تا هم این دوتا چینی رو ببینم (جو که یه مرد چاق بود با صورت گوشتی افتاده مثل رزمی کارای بامزه خودشون و به قد کافی هم عظیم بود که نتونستم اونیکی رو ببینم) و هم اینکه ببینم توی اتاقک مرموز روترها چه خبره که انقدر مواظبش هستن. البته که خبری نبود، یه سری رک با یه چیزایی توشون که تند تند چشمک می زد. ولی باید بگم این خودش در حد رکورد بود چون غریبه ای نباید نزدیک اون روترها می شد. مثلا از کجا معلوم من پامو نذارم رو سیم و اینترنت تهران رو ظرف یک ثانیه بخوابونم؟

جریان اینطور بود که اونروز با بچه هاشون قرار داشتند که دستپخت یکی از همکارای مجردشون رو تست کنن تا احیانا مطمئن بشن که از طرف از گرسنگی تلف نمی شه، یا شایدم زورشون به اون بنده خدا رسیده بود؛ اون طفلک هم هیچی نه و میزرا قاسمی پخته بود براشون! در کنار این تولد یکی دیگه از همکاراشون هم بود. خلاصه خواهرم اونروز زنگ زد بهم و من هم به همین مناسبت های خیلی خوشمزه از شرکتمون که چند تا کوچه بالاتر بود مرخصی گرفتم و رفتم اونجا. اون زمان تازه نتیجه ارشدم هم اومده بود و بعد خوردن میزرا قاسمی مزبور و کیک تولد، با رییس بخش و باقی کارمندا همصحبت شدیم و ازشون تبریک شنیدم و در مورد بعد از ارشدم (یعنی همین الان) کلی باهام مصاحبه شد که کجا برم برا کار و کجا نرم و چی دوست دارم و خلاصه اینطوری شد که دیگه غریبه به حساب نمی اومدم و تونستم برم اونطرف دیوار شیشه ای!