من راستش از دسته دومی که می گی نبودم اما از اونهایی بودم که همیشه تزش این بوده که اول باشه و بقیه رو هم اگر به جایی رسید بکشه با خودش بالا.

این اول بودن باعث می شد همیشه نسبی زندگی کنم. اول بودن رو من تعریف نمی کردم. بنابراین احیانا طبق تعریف دیگران زندگی می کردم. و برای دیگران. و اینکه دلم می خواست به دیگران کمک کنم تا اون چیزی که هستم رو شریک بشند رو دیگه انجام نمی دم! چون استقلال خودم و دیگران رو ازشون می گیرم.

راستش خوندن این کتاب خیلی داره به روحیه رقابت جویانه ام کمک می کنه. اینکه هر بار که سعی می کنم از کسی یا چیزی جلوتر بزنم به خودم نهیب می زنم و با همین کار اون چیزی می شم که خودم می خوام. داره انرژی های نهان روحم رو بهم نشون می ده.