1 | دختربابایی

۱۶ فروردین ۱۳۸۷ در ساعت ۱۰:۵۱ ق.ظ

سلاممممممممممم
راستش زهرا دلم بیشتر واسه قولتوق سوخت تا هرکس دیگه!!

2 | زهرا

۱۶ فروردین ۱۳۸۷ در ساعت ۱۱:۰۸ ق.ظ

به نظر من استاده که باید جلسه رو بگردونه نه اینکه دانشجو رعایت کنه تا همچین مشکلی پیش نیاد. بعدشم قولتوق از دست اون بدبخت عصبانی نبود، یه کلمه ای گفت مثل عامل بیگانه یا همچین چیزی، معلومه که دلش از جای دیگه ای پر بوده!!

3 | مهدي

۱۷ فروردین ۱۳۸۷ در ساعت ۹:۱۶ ق.ظ

تعهد به خود مسلما نقطه شروع تعهد به دنیای اطرافه.
برگرفته از اون جمله ي امام علي ي که مي گه:”شناخت خود مقدمه ي شناخت جهانه”؟-يا يه همچين مفهومي-

آخ که چقدر اين آرامش در هنگام سختي ها خوبه…
و آخ که اين دل صاب مرده اصلا اين چيزا رو نمي فهمه…
ولي معمولا توي زندگي ما نسل سومي هاي جهان سومي اين آرامش گوهر نايابي است…

عادت کرده ايم که همه “مرغ طوفان”* باشيم.
کبوتر صلح نيستيم.**

*: جمله ي معروف جناب شاپور بختيار.
**: عجب جمله اي ايراد فرموديم. بعضي وقت ها شيفته اين جملات يه هويي خودم مي شم.

4 | زهرا

۱۷ فروردین ۱۳۸۷ در ساعت ۱۰:۲۲ ق.ظ

منظورم از تعهد اینه که جهت گیری شخص در زندگی اش طوری باشه که در جهت بهبود شرایطش حرکت کنه یا اصطلاحا صلاح خودش رو بهتر از بقیه بدونه. تعهد با فردیت فرق داره. چون تعهد شامل ارتباط با دیگران می شه اما فردیت منجر به انزوا می شه.

متاسفانه توی جامعه ما و به خصوص ما «نسل سومی جهان سومی ها» تا خودت رو تیکه تیکه نکنی جامعه باور نمی کنه صلاح خودت رو شناختی و در غیر اینصورت قصد می کنه که برات تصمیم گیری کنه یا بهت جهت بده. و اگر بتونی اینو ثابت کنی، بار جهت دهی باقی جامعه رو هم احیانا باید بپذیری.

توی ۱۴۰ واحدی که توی دوره دانشگاه پاس می کنیم دو واحد مربوط به مدیریت زندگیه که اونم اغلب بهش کم لطفی میشه، ولی تا دلت بخواد واحدهای خط دادن و جهت دادن و چی خوبه و چی بده برات ارائه می دن که اغلب جوابگوی مسائل روز نیستند. متاسفانه همه اون دانشجوهای مخاطب این دروس قصد ندارن به بسیج محله شون بپیوندن تا از مزایای بی حد و حصر این سرخوردگی برخوردار بشن.

امروز شنیدم که زنگ سلامتی توی کلیه مدارس به صدا در اومده. درسته که با این کارا بچه های نسل بعد سالم تر از نسل قبل بار می آن اما نمی دونن این سلامتی شون از کجا و به چه قیمتی به دست اومده و در قبال اش کمتر احساس مسئولیت خواهند کرد و بلکه با مواد مخدر و قرص توهم زا و این صحبتا می زنن خودشونو ناکار می کنند، تا بعضی از بچه های نسل قبل که سالی به دوازده ماه رنگ دکتر نمی بینند و البته سالم هم می مونند.

من قرار بود پیچیده حرف نزنم. اینا همه مصداق تعهد و عدم تعهد بود. شباهت اون دو جمله هم تو اشتراک مسیر شخص به جامعه است که متاسفانه همیشه برعکسشو می بینیم.