۸ مارس، مبارک. روز جهانی زن، یعنی زیباترین پدیده خلقت.

این روز بهانه ایه برای توجه به حقوق و هویت نیمه مونث جامعه، که به دلایل متعدد نادیده گرفته می شه. این زن ها نیمی از جامعه هستند اما اغلب ترجیح داده شده که کمتر دیده بشند؛ یا به دلایل عاطفی و یا به خاطر ضعف شخصیتی، به این معنا که به خاطر القائات جامعه شون این تصور رو دارند که از پس پاسخگویی به توجهی که نثارشون می شه بر نمی آن و به همین خاطر در یک احساس گناه دائمی به سر می برند، و به گناه این ناتوانی، برای خودشون بهتر می دونند که مطیع باشند و بی سر و صدا ادامه بدند.

اکثر زن ها این نقش بی دردسر و البته خوش آتیه رو می پذیرند، چرا که برای اثبات اون روی سکه طبیعتا باید امتیازات بی شماری رو کنار بگذارند. بعد از مدتی هم که سر به راه شدند خودشون هم فراموش می کنند که اون روی سکه ای هم وجود داشته.

به هر حال، این مناسبت ها نه تنها یادآوری حقوق زن هاست، بلکه یادآوری این وظیفه به اونها هم هست که ثابت کنند لیاقت کسب فرصت و توجه رو دارند.

- - -

فکر کنم مرخصی نوروزی من از همین الانا شروع شده باشه. با اجازه می رم مرخصی نوشتاری. بلکه به گفته اهل سخن -که من نباشم- این قلم -بلکه ادیتور وبلاگم- کمی نفس بکشه.