عجب کار سختی، گویا مامان بزرگ وبلاگستان باید اعتراف کنه.

اول از همه اعتراف می کنم که درجه خودشیفتگی و اعتماد به نفسم بالاتر از این حرفاس که بخوام به یه چیزایی اقرار کنم. غالبا خیلی چیزا رو می اندازم گردن شرایط.

دوم اینکه تا چند وقت پیش که نسیم ۲۵ سالگی ام هنوز وزیدن نگرفته بود به شدت اهل ریسک بودم. حاضر بودم سر یه چیزایی قمار کنم که بقیه انگشت به دهان می موندند. ولی حالا که دارم می رم به طرف میانسالی (!) دنبال یه زندگی آروم تر می گردم. البته با حفظ این قانون که «همیشه سعی کنید متفاوت باشید».

سوم اینکه مث مرضیه یه وقتایی به خودم دروغ می گم. البته مرضیه به خودش دروغ می گه، منم به خودم!

چهارم اینکه یه مشکل دائمی و البته نه چندان مهم دارم اونم اینکه نمی دونم کجاییم، یعنی با بحران هویت مواجه ام. اصلیتمون مال تهران نیست و خودم هم نزدیک بود توی سواحل خلیج فارس به دنیا بیام. اما خورد به گرمای اونجا و ناچارن توی تهران به دنیا اومدم. خلاصه این مشکل هویت من هنوز تا این سن و سال حل نشده.

پنجم اینکه کتابای روانشناسی زیاد خوندم و تا یه کسی رو ببینم تا حدی که می تونم تا حدودی دستش رو بخونم. اما بازم بستگی به طرف داره. خلاصه دیگه مواظب باشید وقتی با من برخورد می کنید. :D

ششم که یه اعتراف مهمه و شاید خودشیفتگی مزمن بی حد و حصر به حساب بیاد اینه که دوست ندارم توی چشم باشم یا خیلی رعایتم رو بکنند اما در ۹۹ درصد شرایط اینجوریه و من عاجزانه اعتراف می کنم که از این موضوع به شدت رنج می برم!

هفتم اینکه به کارتون های گوگولی مگولی که تهش به خوبی و خوشی تموم می شه خیلی خیلی علاقمندم، منتهی دیگه خیلی آبکی نباشه، مث کارتونای پوو که مال گروه سنی الف و ب ان!

هشتم اینکه خیلی سخت به دیگران اعتماد می کنم!

نهم اینکه به چلو مرغ و سالاد کاهو و لبو به شدّت علاقمندم! و فکر کنم خیلیا در جریان نزاع ۲۴ ساله من با خوردن پنیر باشن. در زندگانیم ۴-۵ بار پنیر صبحونه خوردم که شاید ۳ بارش رو در دم بالا آوردم و دفعه آخر هم تو شرکتمون بود که روم نشد دیگه!

دهم اینکه به متافیزیک خیلی علاقه دارم.

یازدم اینکه گاهی به شدت پشیمون می شم که چرا نرفتم سراغ معماری و هنر و گاهی فکر می کنم این خزئبلاتی که به اسم کامپیوتر به خوردم دادند به هیچ دردی ام نمی خوره. بدم نمی اومد مثلا نویسنده بودم، یا هنرپیشه تئاتر، یا خواننده. دوست نداشتم شاعر باشم چون بر می گرده به ۹ سالگی ام که در یک اقدام انتحاری شعر گفتن رو گذاشتم کنار – نگفته بودم؟ من تا ۹ سالگی شعر می گفتم، فرصت شد یکی شونو می گذارم اینجا، به شرطی که جنبه نشون بدید!

دوازدهم اینکه وقتی خیلی خوشم خدا رو زیاد شکر می کنم.

سیزدهم و آخرین اعتراف و شاید نحس ترین اعتراف اینکه الان که نشستم و اعترافاتم رو می نویسم شرکت رو دودر کردم، نغمه رییسم هم ممکنه منتظرم باشه اما از شدت ناراحتی و از اینکه جوابی ندارم بهش بدم بهش تلفن نکردم. یک کار مزخرف هم دارم انجام می دم که اگر بهم می گفتن که دیگه نمی خواد انجامش بدی ممکن بود تمام تهران رو شیرینی بدم. بعلاوه اینکه به اندازه درازی شب یلدا و سرمای این روزای سخت کار ناتموم دارم.

- – -

مرسی از مرضیه عزیز که منو دعوت کرد به این بازی.

دوستانی که دعوت می کنم به این بازی اول از همه برادر و زن برادر عزیزم. بعدشم سحر و سمیر عزیز و مامان زهرا و استاد جعفر که حق پدری به گردنم داره. دوستای عزیزم: سپیده که محبتاش رو فراموش نمی کنم. علی فاکری پاریسی، حکیمه خاتون و دکتر مهران آینده (که ازش می خوام آدرس من رو توی وبش نیاره). و به شیوه افتخاری بازهم نیما ی عزیز که معرفت و شعور رو تموم کرده. دوبار دعوت شد که لزوما اعتراف کنه!