مدتی پیش پستی رو نوشته بودم در حمایت از دولت اصلاحات (و نه شخص خاصی). امیدوار بودم که بشه اون دولت رو با روتوش هایی احیا کرد تا جو جامعه و خصوصا قشر روشنفکر بتونن نفس بکشند و خودش بتونه مقدمه ای بشه برای جلوگیری از بلاهای آتی از جمله اقتصاد نفتی – دشمن تراشی بین المللی – فرار مغزها. قشر نخبه جامعه ممکنه تعدادشون اقلیت باشه اما سردمداران یک مملکت اگر باهوش باشند می تونند ازشون به عنوان دماسنج برای سنجیدن آینده کشور  استفاده کنند. با شکستن دماسنج درجه حرارت اتاق تغییر نمی کنه بلکه این ما هستیم که خودمون رو در بی خبری غوطه ور می کنیم و حالمون رو به آینده می فروشیم. و متوجه نیستیم که بی خبری باعث می شه تا بلاهای قریب الوقوع سرمون بیاد بدون اینکه ما براش آمادگی داشته باشیم.

و به نظرم هنوز هم دیر نیست. شاید یک انتخابات دیگه بتونه اون دولت دوست داشتنی و آینده نگر رو حاکم کنه.

راستش آدمی نیستم که از هر کسی دفاع کنم و دفاع کردنم هم بی دلیل باشه. دلیل حمایتم هم از دولت اصلاحات (و بازهم تاکید می کنم نه هیچ شخص خاصی) خوابی بود که یکی از عزیزانم دیده بود که به ایمانش و رویاهای صادقه ای که می بینه اعتقاد محض دارم که خانم سیده ای هم هستن و شب قبل از دوم خرداد خواب دیده بودند که حضرت امام مهر خاص خودش رو روی دست چپ ایشون می زنه.