ورزش گوشه گمشده ی زندگی ما ایرانی هاست. شاید ورزش کردن خصوصا صبحگاهی اش چیزیه که قدمای ما ناخواسته رعایت می کردند و ما ناخواسته تو زندگی شهری مون فراموشش کردیم. بابا تعریف می کنه که روزی چند کیلومتر دوچرخه سواری می کرده تا به محل کارش برسه. یه جور فعالیت اجباری. الان به مدد سیستم حمل و نقل عمومی و بهونه هایی مث شلوغی و کمبود وقت پیاده روی معمولی هم از یادمون رفته. ما خانم ها هم که بهانه های جورتری داریم و نتیجتن ورزش رو کاملن بی خیال می شیم تا اینکه پا به سن می گذاریم و پوکی استخوان و قند و اوره و فشار و هزار مشکل دیگه تازهیامون می اندازه که بریم دو قدم پیاده روی کنیم و صبح ها پارک ها رو شلوغ.
این همه مقدمه چینی برای این بود که تذکر بدم ما (مخصوصا زن ها) این گوشه خالی زندگی مون رو باید هر چه سریعتر پر کنیم. تا جوون هستیم و وقت هست ورزش رو داخل برنامه زندگی مون قرار بدیم تا به مشکلات خانم های پارکی برخورد نکنیم.
- – -
شهرداری در یک اقدام مناسب پارک ها رو مجهز به وسائل ورزشی کرده که متاسفانه دریغ از یه ۲۰ ساله که ازشون استفاده کنه.
وقتشه که امروزی تر بشیم. وقتشه که نسیم خنک زندگی جدید وارد این گوشه خالی زندگی مون بشه و ورزش رو در صدر فعالیت های جنبی و تفریحی مون قرار بدیم.