در چهار سال گذشته شاهد روند نامناسبی در عرصه های مختلف اقتصادی، اجتماعی، سیاسی، فرهنگی و بخصوص در ساحت دانشگاه بوده ایم.

۱- در عرصه اقتصادی، به اجماع صاحبنظران، سیاستهای دولت نهم موحب افزایش تورم، کسری بودجه، افزایش بیکاری و فقیرتر شدن اقشار محروم و به عبارتی افزایش اختلاف طبقاتی شده است. علاوه برآن هیچگونه اقدام عملی و موثر در جلوگیری از تهدید بحران اقتصادی جهانی (که پیش¬بینی می¬شود در آینده نه چندان دور گریبانگیر اقتصاد ایران نیز بشود) به جریان نیافتاده است.
۲- در عرصه های اجتماعی، با انجام حرکات پوپولیستی و با زیر پا گذاشتن کرامت انسانی مردم آزاده و بلندطبع میهن اسلامی (از طریق تخریب ساختارهای سیستماتیک رفع مشکلات معیشتی و اجتماعی و تبدیل آن به روشهای التماسی در ملاقات ها و یا استقبال از اشخاص موسوم به برنامه های چهره به چهره)، به شخصیت والای ایرانی مسلمان خدشه وارد نموده¬اند.
۳- همچنین با ارائه آمار و اطلاعات غیر واقعی چه در تحقیر عملکرد دولت های گذشته و چه در قهرمان سازی ناصحیح درباره عملکرد دولت نهم، سعی در تحمیق مردم نموده و با اصل “دانستن حق مردم است” به ستیز درآمده اند.
۴- در عرصه سیاست خارجی با بی سیاستی، ماجراجویی و ترجیح منافع حزبی برمنافع ملی، عزت ملی خدشه دار گردیده بطوریکه حتی کشورهای ضعیف نیز جرات یافته و با اتباع ایران در خاک خود برخوردهای توهین آمیز می¬نمایند. همچنین عدم کارایی دستگاه دیپلماسی، انجام سفرهای مطالعه نشده و دادن بهانه های متعدد به رقبای منطقه¬ای و بین¬المللی، اتحاد بین¬المللی علیه جمهوری اسلامی ایران را تسریع نموده است. 
در دیگر عرصه¬ها و بخصوص در ساحت دانشگاه که خانه اول ماست با تحولات عجیب و بعضا غیرقابل باور مواجه هستیم:
۵- تعریف سیاست و سیاست ورزی برای جامعه دانشگاهی، در چارچوبهای خشک و تقسیم آن به بخش خودی و غیرخودی و تقلیل فعالیت برای بخش غیرخودی رقم خورده است، بطوریکه سیاست و سیاست¬ورزی تنها زیبنده کسانی است که در اردوگاه نیروهای خودی با تعریف و ملاکهای خاص قرار می گیرند.
۶- تلاش برای از بین بردن استقلال دانشگاه و گرفتن حق حاکمیت بر سرنوشت خویش که در پی حماسه دوم خرداد و در سالهای حاکمیت اصلاحات روز به روز به سمت استقلال پیش می¬رفت و امکان انتخابی شدن مدیریت ها را نوید ¬داد، به راحتی با بازگشت فوری فرایند انتصابی حرکت عظیم دوران قبل را به کلی دگرگون کرد.
۷- جلوگیری از ادامه فعالیتهای سیاسی تشکلهای مستقل دانشجویی و حرکت به سمت دولتی کردن فعالیتهای دانشجویی، فضای دانشگاه را به سمتی سوق داده است که دیگر رسالت و مرجعیت برای جوامع دانشگاهی در تحولات سیاسی جامعه به فراموشی سپرده می¬شود.
۸- تلاش برای تغییر گسترده اعضای هیئت علمی با راهکارهایی از قبیل بازنشستگی فراگیر، اخراج اساتید، فراهم نمودن شرایط ویژه و تبعیض آمیز برای طی مدارج ارتقاء و در نهایت برنامه ریزی برای جذب گسترده اساتید از مسیری خارج از روالهای تعریف شده علمی و دیگر تحولات دانشگاه خبر از فرایندی را می¬دهد که در آینده نزدیک موجب تغییر بافت علمی دانشگاه¬ها خواهد داشت. تغییری که به سرعت موجب افت کمی و کیفی ماموریت علمی دانشگاه¬ها خواهد شد.
برای برون رفت از شرایط کنونی، آنچه به فوریت باید اندیشید حرکت عمومی در جهت تغییر مدیریت کنونی کشور است. مدیریتی که با شیوه عمل خود، موجب بروز و ظهور مشکلات فراوان و اساسی در بسیاری از عرصه ها برای انقلاب و کشور و مردم شده است…و خوشبختانه انتخابات نزدیک است.
انتخابات تجلی حق خداوندی در انتخاب و تعیین سرنوشت مردم توسط مردم و مشارکت آنان در ساخت ایرانی آباد و آزاد است و از حقوق اولیه مردم است که در میثاق ملی یعنی قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران مورد تاکید قرار گرفته است. انتخابات مهمترین و در سالهای اخیر یکی از پرچالش¬ترین عرصه¬ های اجتماعی است که مطابق آموزه¬های معمار بزرگ انقلاب اسلامی حضرت امام خمینی (ره) صحنه حضور کلیه آحاد ملت باید باشد تا نظام جمهوری اسلامی از گزند حوادث مصون بماند.
در این برهه حساس، هر چه به انتخابات نزدیک تر می شویم خواست عمومی برای تغییر بیشتر بروز و ظهور می یابد؛ تغییری که بتواند اهداف استراتژیک و شعارهای محوری انقلاب یعنی اسلام خواهی، عدالت اجتماعی،آزادی و “میزان رای ملت است” را بار دیگر سرلوحه تحولات اجتماعی قرار دهد.