درباره شعر هم، اگر خان زاده بودم یا اون زمانی دنیا می اومدم که اجدادم “بیشه” مهر دختراشون می کردند (مادر مادربزرگم خدابیامرزدش) شاید یه چیزکی می شدم.

کما اینکه رابعه بنت کعب هم همین مدلیا بوده. منتهی انقدر جسارت کرده که عاشق غلام برادرش بشه! معلمای ما خیلی سعی کردند ذهن ما رو منحرف کنند که نفهمیم رابعه چه آتیش پاره ای بوده، شاید واسه همینه که با این حافظه مخدوش مطلع شعرش تو کتاب درسی مون یادم مونده:

عشق او باز اندر آوردم به بند / کوشش بسیار نامد سودمند
و …