خوب، امروز هم روز خداحافظی از یک دوست دیگه بود. یکی دیگه از دوستانم هم فرار مغزها کرد و رفت به دیار غربت. رفت که ۴-۵ سال دیگه با مدرک دکتراش برگرده همینجا. حالا دیگه رسما به جز یکی دوتا از دوستام، از خیل بقیه دوستای دور و نزدیک کس دیگری ایران نمونده. اقلا تو تابستون امسال سه تا خداحافظی داشتم. چه شود! سنمون سن خداحافظیه.

بهش حرف بامزه ای زدم. گفتم امیدوارم از اون ور که بر می گردی همین قدر سرحال باشی (البته صراحتا بهش گفتم امیدوارم سیلی خورده برنگردی ایران). این حرف ناسیونالیستی که نه، صد در صد روحی بود. اینطور که دیدم غربت اینقدر سختی با خودش همراه داره که انگار که به صورت بچه های دردونه و نازک نارنجی این طرف دوتا سیلی جانانه و بی تلافی می زنه و حساب کار رو می ده دستشون.

امیدوارم هرجا که هست خوب و خوش سلامت باشه. برای همه دوستای خوبم که دور از وطن هستند این آروز رو دارم.

بلکه من هم تشویق بشم که یکمی به مقوله هایی مثل هقت خوان سفارت، امتحان زبان، تولید و تکثیر مقاله و زبونم لال دکترا فکر کنم.