قدیما برنامه ای از ماهواره پخش می شد به اسم The fabulous life of felan kasak که اگر دیده باشید مقصدش این بود که سر کنه تو زندگی شخصی ملت مشهور دنیا و برای مثال دونه دونه جواهرات چند میلیون دلاری و سیگارای چند هزار دلاری ای رو که مصرف می کردند بشمره و از این جور آمارا بده که آدمیزاد سرش سوت بکشه. با اینکه می نشستم و با بهت و لذت این برنامه رو می دیدم اما مدام پیش خودم فکر می کردم که اینا مگه بیکارن بدون دنبال هنرپیشه های هالیوود تا آمارشون رو می گیرن؟! و همش فکر می کردم اون بدبختی که دارن درباره اش اینطوری حرف می زنن چی می کشه! مسلما هیچ کسی دلش نمی خواد که ریز به ریز جزئیات زندگانی اش به نحو احسن log گرفته بشه. شهرت خوبه ولی تا یه جایی.

حالا که گلشیفته فراهانی رفته اونور دنیا و هنوز ژست و برخورد ایرونی اش رو حفظ کرده می بینم که نه انگار مساله اپیدیمه. اصلا و اصولا ما یک سوژه کم داشتیم که بهش بند کنیم که اونم پیدا شد. حالا ای کاش طرفو نقد کنند.

به نظر من یه دخترکی که واسه اولین بار به عنوان یه ایرونی پاشو می ذاره رو فرش قرمز اونم بدون حجاب اسلامی و طوری رفتار می کنه که با تمام قید و بندها و محدودیت هاش (مثل اینکه ممکنه هیچ وقت نتونه تو کشور خودش روی صحنه بره) جوری رفتار می کنه که موزون و موجه جلوه کنه و انگ یه بوم و دو هوا بودن بهش نچسبه، طبعا انتظار حمایت داره از آدمهایی که کلی به شرایط فعلی مون خرده می گیرند؛ اما بعضا در می آن که گلشیفته با روسری قشنگ تر بود و از این جور صحبتا … به عقیده من گلشیفته به ازای تمام انتخابهایی که داشت بهترین انتخابها رو کرد. حداقل بهترین انتخابها برای اولین بارها. در ضمن به نظر می رسه این جور ابراز نظرها یه جورایی اشاعه فرهنگ زیر زمینی خاله خانباجی گری و بهتر بگم ایرونی گری باشه توی محیط مجازی.

انتقاد مفیده تا جایی که مثل سیلی توی صورت طرف نخورده باشه. نقد به منظور اصلاح طرف و نه تخلیه روانی به مفهوم نقد نزدیک تره، و گرنه که منتقد معیوب خواهیم بود و خودمون دچار همین نوع نقد خواهیم شد.

 - – -

ختم کلام به این جمله از مرلین مونرو ستاره دوست داشتنی و فراموش نشدنی دهه شصت:

“Imperfection is beauty, madness is genius, and it’s better to be absolutely ridiculous than absolutely stupid.”