لایحه حمایت از خانواده چند وقت پیش مطرح شد و سر و صدای زیادی کرد. من هم اون زمان در موردش چند خطی نوشتم. گویا لایحه مزبور فردا قراره به مجلس بره و انگار هم اونجا مخالفت زیادی باهاش نیست. با این اوصاف مطمئن نیستم نوشتن درباره اش فایده ای داشته باشه، اما از اونجایی من موردای اینطوری دیده ام، یعنی مردهای دو زنه مشمول شرایط این لایحه، عرض کنم: معتقد،  با تمکن مالی و حتی سابقه انقلابی و جبهه و … که تو این دولت پست هم داشتند و دارند، و از وضع خانواده هاشون هم تا حدودی خبر دارم به خودم اجازه می دم در مورد چیزهایی که زندگی هاشون دیدم بنویسم. عذر می خوام اگر احیانا کسی احساس «مورد مشاهده قرار گرفته شدگی» بهش دست داده، چیزی ندارم که بگم، فقط می شه گفت کلن یکمی تو جواب گرفتن سوالام فضول تشریف دارم!

- – -

من اعتقاد دارم در شرایطی که دو نفر انسانِ در تعامل از حقوق برابر برخوردار نباشند، نه تنها شخص با حقوق کمتر مورد ظلم قرار می گیره و حتی استثمار می شه، بلکه شخص با حقوق بیشتر هم مورد ظلم قرار گرفته، چون وظایف و مسئولیت های مساوی با اون حقوق اطلاق شده بهش بیش از توان «انسانی» اش خواهد بود و این موضوع باعث کمرنگ شدن مسائلی مثل رضایت درونی، «انسانیت» و حتی بروز جامعه ستیزی در هر دو طرف می شه*. این یک مساله بدیهیه. می گم «انسانی» چون انسان ها به نظر من خمیر مایه یکسانی دارند؛ یعنی نیازها و توانایی شون در برآوردن اونها. اما مسائلی مثل فیزیک بدنی، عرف یا مذهب باعث جدا شدن «برخی» حقوق و وظایفشون می شه و نه تمامشون.

اگر توی یک خونواده شرایط طوری باشه که بار مالی بر عهده مرد باشه، طبعا بیشتر تصمیم گیری ها و شاید تربیت بچه ها بر دوش زن خواهد بود. فرض کنیم مرد تمکن مالی بهم بزنه، اما اگر امنیت روانی زن بهم بخوره، اون زن از تصمیم گیری درست سرباز می زنه و اگر هم «فداکاری» کنه و سعی کنه همسر خوب و مادر خوبی باشه (که توی این شرایط خنده داره اما نمونه چنین زنی رو دیده ام)، فشار روانی زیادی بهش وارد خواهد شد. اصولا زن وقتی ازدواج می کنه با این پیش فرض وارد خونه اش نمی شه که استثمار شده، یا اصولا خیلی از زن ها ازدواج نمی کنند برای امرار معاش.

- – -

چند تا نکته تجربی اینکه: ۱٫ خانواده هایی که من دیدم با پدیده تعدد زوجات، مسیر مناسبی رو طی نکردند و از زمان ورود زن جدید، کل زندگی حول محور خوش آیند مرد خانواده گذشته. بچه ها و همسر اول از پشتیبانی مالی زیاد اما روحی کم برخوردار بودند و همین باعث بروز کمبود های روحی و روانی در اون بچه ها شده. این یچه ها متاسفانه همیشه در حسرت زندگی آرومند. این قانون چطور می تونه این احساس رو برای بچه ها تامین کنه؟ ۲٫ هیچ مرد دو زنه ای ندیدم که اعتماد به نفس کافی در روبرو شدن با جامعه داشته باشه؛ چشمهای همیشه ترسو و نگران و مهاجم یکی از اون آقایون مزبور رو دیدم که این حس رو دارم؛ ۳٫به نظرم هر زنی این حق این رو داره که مردش رو مال خودش بدونه.

می گن هیچ قانونی نمی تونه جای صمیمیت زن و مرد رو توی خوانواده بگیره. اگر این صمیمیت وجود نداشته باشه اونوقته که قانون می تونه بین زن و مرد قضاوت کنه. ایرادی که به این لایحه وارد می شه اینجاست که اون معیار عدالت ذکر شده توی این قانون حد و حدودش چقدره و اگر صمیمیت زندگی زیر سوال بره و اون عدالت رعایت نشه، کدوم موضع خونواده زودتر فدا می شه؟ مگر این نیست که خانواده اساس جامعه رو تشکیل می ده چون در اون معیار برخوردها بر اساس عطوفت، بدون تنش و نتیجتا بدون قانونه و قراره «انسان» در اون پرورش داده بشه** و نه چیز دیگری نظیر اون چیزی که کمونیسم در مورد انسان نظر می ده. این لایحه از کدوم خانواده و از کدوم موضع خانواده قراره حمایت کنه؟ و سوال اساسی تر اینکه این لایحه قراره برای کدوم قشر جامعه تصویب بشه؟ امنیت خانواده قراره فدای چه منافعی بشه؟ چرا بهش می گن حمایت از خانواده؟ مگه خانواده مساوی است با مرد خونواده؟

- – -

* مصداق هرکی نازشو بکشی بلای جون خودت و خودش می شه ست! محض توضیح.

** در تعریف پرورش شخصا در مورد رساله «امیل» روسو صحبت می کنم. نه در حد آرمانی ولی تا حد قابل قبول و اجرا.

- – -

پی نویس: لازم به ذکر نیست که اینها دید شخصی بود و در مخالفت باز است!