گاهی شک می کنم که، این که آیا اینکه مساله ای رو برای خودمون اثبات کنیم بهتره یا به دیگران؟ اینکه چیزی رو می خواهیم باید تو پوست و گوشتمون باشه یا اینکه اگر دیگران پذیرفتند کافیه؟ اگر که برای برداشتن قدم بعدی به شخصه آماده هستیم بهتره یا این که مسیر باید برامون بهتر فراهم باشه؟

آیا اگر عادت به این داریم که مسیر رو برعکس بریم آیا دیگران باید آمادگی این حرکت برعکس ما رو داشته باشند یا اینکه بهتره دیگران رو برای حرکت برعکسمون آماده کنیم و بعد بقیه با ما همگام بشند؟

- - -

تربیت اکثرمون طوری بوده که همیشه فضای آماده ای وجود داشته و ما وظیفه استفاده از این فضا رو داشتیم. اکثرمون ناراضی هستیم چون با مسیری که پیش رومون گذاشتند موافق نیستیم. اما آیا برای اصلاح مسیر تلاشی کرده ایم؟ آیا این شرایط همیشه بهانه ای نبوده برای انفعال و سر به زیری ما؟ چند درصد از ماها دلش نمی خواد از دایره امن عادت هاش فراتر بره؟

- - -

آیا درسته که خودمون رو از نعمات خدادای محروم کنیم تا مجبور نشیم تغییر کوچکی در خودمون ایجاد کنیم؟ چند درصد از ماها عادت به این کار داریم؟ آیا نمی ترسیم از اینکه با واقعیت تلخ روبرو بشیم، که اون چیزی که می خواهیم در چند قدمی ماست و کافیه دست دراز کنیم. کافیه دست دراز کنیم!

- - -

گاهی آدم دنیایی دلش می خواد فقط متشکل از دو نفر.